Mam
En dit was Rondo Russo gespeeld door Berdien Stenberg. Mam vond dit altijd een mooi nummer. Het feit dat Berdien vroeger bij ons in de straat woonde is natuurlijk ook een leuk detail en werd altijd even genoemd als het op de radio was. Het is in elk geval een vrolijk stukje muziek en past goed bij de foto’s die je allemaal langs zag komen. Foto’s van feestjes, verjaardagen, dagjes weg, weekendjes in huisjes, pretparken, dierentuinen, met z’n allen in drie campers door Denemarken, uit eten bij de chinees. Hoe vaak heb je de chinees langs zien komen? Daar zaten pap en mam, en wij dus ook, nog al eens. Uit de foto’s valt verder op dat ze er altijd op hun best uit zien, mooie kleren, verzorgd, en samen. Altijd samen. Levensvreugde, zelf je slingers ophangen, van alles iets maken, liefde voor elkaar, de kinderen en kleinkinderen.
Mam beheerste het genieten van alles en niks als geen ander. Ze is een groot voorbeeld voor ons allemaal.
Alfred heeft al een mooi overzicht van haar leven verteld, ik wil daarnaast nog iets vertellen over haar kracht en doorzettingsvermogen vooral van de laatste 30 jaar.
Toen mama’s knieën niet meer zo wilden verhuisden ze naar het appartement in de Terp, lekker alles gelijkvloers. De tuin leverde ze in voor een balkon met plantenbakken op stahoogte, veel beter hoor siel, de rozen hebben allemaal al knoppen en er is er al een uit. Ik zal je een foto sturen. Ik heb dus rozen foto’s van elk seizoen en ieder jaar sinds ze haar IPhone had. Ook de vogelhuisjes aan de muur zorgden voor de dagelijkse natuurbeleving.
Schakelen, hoofd omhoog en je bakens verzetten, dat is wat ze deed. Richt je op wat kan, kijk niet om naar wat was, blijf positief en vooral niet zeuren.
Toen haar handen en schouders niet meer wilden ruilde ze haar geliefde borduren in voor breien, kralen rijgen ging ook nog wel. Dat is goed hoor Siel, zo kan ik elke dag even oefenen met mijn handen, dan blijven ze soepel. Tot ook dit niet meer ging, te veel pijn, de dingen niet meer goed vast kunnen houden.
Schakelen, hoofd omhoog en je bakens weer verzetten.
Boeken lezen moest ze inleveren omdat haar hoofd het niet meer aankon, een tijdschriftje bladeren ging nog wel, het liefst over de natuur. Roots, landleven, Er staan zulke mooie foto’s in zei ze dan.
Wandelen, de stad in, boodschappen doen, ze heeft het allemaal in moeten leveren.
Ach kind, ik loop toch lekker met m’n karretje door de gang en pap doet de boodschappen, dat kan hij goed hoor, hij is zo lief. En op het balkon ben ik toch ook buiten.
En we gaan elke week een stukje rijden, dat is zo leuk, dan gaan we kleine weggetjes in waarvan we niet weten waar ze uitkomen. Als het mooi weer is gaan we ergens koffiedrinken of een ijsje eten. Papa rijdt nog goed hoor en de nieuwe auto is heel fijn.
Schakelen, je hoofd omhoog en steeds maar weer je bakens verzetten. Niet omkijken naar wat er ooit was, je moet door, hang zelf een slinger op.
Mama was een kei in het genieten, genieten van niks, van gewoon samen een kopje theedrinken, verse boontjes eten, een nieuwe knop in de rozen, klein geluk.
Door die positieve levensinstelling en de zorg van papa is mama 84 jaar oud mogen worden en dat is best bijzonder.
Tijdens het bruiloftsdiner van pap en mam in 1959 heeft pap zijn schoonvader bedankt voor het mooiste cadeau, onze moeder, en heeft hij hem beloofd om zijn hele leven goed voor haar te zorgen.
Dat is gelukt pap, je hebt het goed gedaan.
Tijdens haar laatste levensdagen waren we als gezin steeds bij elkaar en dat was heel fijn. We hebben voor mam en voor elkaar gezorgd. Dat je het zo kan afsluiten geeft troost. Wat daar enorm bij hielp en waar we ze heel erg dankbaar voor zijn, is de attente en respectvolle verzorging van het verpleegteam op 5 oost van het ZGT.
Vandaag nemen we afscheid van mama, en toch ook weer niet. Ze zal altijd bij ons blijven, een deel van ons is van haar. Mijn handen, hoe Alfred kan kijken, als je iets zegt wat zij ook altijd zei (soms ook heel irritant), hoe de kleinkinderen weer trekjes hebben als “typisch oma”, het nuchtere, het zorgzame en het positieve denken. De nieuwe generaties hebben genen van de vorige generaties. Dat is het leven en zo wordt het geleefd.
Dag lieve mama.